Do osamotniego leśnego miejsca Na Tokání

TrasaDoubice (parking, żółty szlak turystyczny) – U svatého Eustacha (rozdroże), – Na Tokání (gościniec leśny) - Saula (Informacja Turystyczna Parku Narodowego Czeska Szwajcaria) – Doubice (parking).

Rodzaj podróży

Długość szlaku: 10km
Rodzaj podróży: pieszo
Trudność: średnia
Obszar turystyczny: Šluknovsko

Atrakcje

Inne atrakcje:

Formacja skalna Úzké schody [Wąskie schody] - rozstęp w skałach z drabinkami Na Tokání - osamotnione miejsce w lesie z kilkoma restauracjami w zabytkowych chatach łowieckich; dostępne w godzinach otwarcia poszczególnych obiektów. Strona internetowa: www.ceskesvycarsko.cz - strony Parku Narodowego Czeska Szwajcariawww.tokan-loveckachata - strony jednej z chat

Więcej informacji

Transport: Samochodem: Bogatynia – Zittau – Grossschönau – Varnsdorf – Jiřetín pod Jedlovou – Rybniště – Doubice.
Parking: niestrzeżony leśny parking ok. 1 km za miejscowością Doubice przy drodze w kierunku Dolní Chřibská; alternatywnie przy Informacji Turystycznej Saula; (w obu przypadkach bez opłat – 2011).
Posiłki: stylowe restauracje (w trzech chatach) bezpośrednio Na Tokání

Jak dojechać

Odosobnione miejsce pośród lasów Na Tokání znajduje się w romantycznej okolicy skał z piaskowca i lasów sosnowych w samym sercu Parku Narodowego Czeska Szwajcaria. Miejsce to tworzy kilka drewnianych chałup w stylu alpejskim, zbudowanych na początku XX wieku przez księcia Kinskiego dla myśliwych i ich gości. Ciekawostką jet to, że w 1938 roku spotkał się tu brytyjski lord Runciman z szlachcicami, którzy wspierali wówczas przyłączenie czechosłowackiego pogranicza do Niemiec.

Naszą wędrówkę rozpoczynamy na małym leśnym parkingu za miejscowością Doubice. Stąd prowadzi wygodny żółty szlak turystyczny; przechodzimy wśród nowego drzewostanu, miejscami wokół pojawiają się pierwsze formy skalne piaskowca. W jednym miejscu przy drodze mijamy potężne ciemne drzewo - stary buk z malowanym obrazem Świętej Trójcy. Po trzech kilometrach dochodzimy do leśnego skrzyżowania przy leśnej chacie U svatého Eustacha [Pod świętym Eustachym], nazwanej mianem patrona myśliwych (jego obraz wisi na wielkim dębie przy chacie). Stąd idziemy dalej Na Tokání przez urokliwe tereny wąwozów i urwisk skalnych; dróżka otoczona jest wieloma wieżami z piaskowca i poskręcanymi sosnami. Na końcu zejścia są Úzké schody [Wąskie schody] - romantyczna rozpadlina skalna, przez którą można przejść tylko po drabinkach. Alternatywą dla mniej odważnych jest krótsza droga na około, na której są jednak również dwie mniejsze drabinki. Idąc schodami mijamy wyciosaną płytę z połowy XIX wieku, przypominającą księżnę Wilhelminę Kinski (przypomina ją litera W i książęca koronka).

Ze skał od razu wychodzimy na leśną dróżkę, która po kilku minutach doprowadzi nas do miejsca Na Tokání. Ciekawa nazwa przypomina czasy polowań - początkowo miejsce to nosiło nazwę Balzhütte, co przypominało chatę łowców cietrzewi; te rzadkie dziś ptaki były co roku w kwietniu obiektem polowań organizowanych przez szlachtę z Českiej Kamenicy. Stare chaty spaliły się wraz z dużymi zbiorami trofeów w 1905 roku. Jeszcze w tym samym roku rozpoczęto budowę nowych obiektów - swego rodzaju alpejskich drewnianych chałup. Łącznie zbudowano tu 4 obiekty, z których korzystała nie tylko szlachta, ale także leśniczy i rosnąca liczba turystów. Po 2. wojnie światowej cała Tokáň została zamknięta, służąc jako baza dla straży granicznej; później obiekty przeznaczono do organizacji zakładowych wypoczynków. Dziś we wszystkich chatach mieszczą się restauracje i pokoje gościnne, które zachowały nieco z dawnego uroku szlacheckich czasów. Popularne są szczególnie latem wśród turystów pieszych i rowerowych, którzy docierają tu ze skrzyżowania Saula; urocze są jednak także zimą a jedna chata ogrzewana jest nawet oryginalnym piecem kaflowym o konstrukcji alpejskiej.

Z Tokáni wracamy wygodną leśną dróżką do doliny Doubickiego potoku; po trzech kilometrach mijamy dawną leśniczówkę U sloupu (dziś Informacja Turystyczna Parku Narodowego Czeska Szwajcaria, nazywana też Saula, co jest przekręconą dawną nazwą niemiecką). Wzdłuż potoku wracamy po spokojnej drodze z powrotem na parking za miejscowością Doubice.